Muli duo et latrones

Muli gravati sarcinis ibant duo: unus ferebat fiscos cum pecunia, alter tumentis multo saccos hordeo.
Ille onere dives celsa cervice eminens, clarumque collo iactans tintinabulum; comes quieto sequitur et placido gradu.
Subito latrones ex insidiis advolant, interque caedem ferro ditem sauciant: diripiunt nummos, neglegunt vile hordeum.
Spoliatus igitur casus cum fleret suos, 'Equidem' inquit alter 'me contemptum gaudeo; nam nil amisi, nec sum laesus vulnere'.
Hoc argumento tuta est hominum tenuitas, magnae periclo sunt opes obnoxiae.