Poeta

Quantum valerent inter homines litterae dixi superius; quantus nunc illis honos a superis sit tributus tradam memoriae.
Simonides idem ille de quo rettuli, victori laudem cuidam pyctae ut scriberet certo conductus pretio, secretum petit.
Exigua cum frenaret materia impetum, usus poetae more est et licentia atque interposuit gemina Ledae sidera, auctoritatem similis referens gloriae.
Opus adprobavit; sed mercedis tertiam accepit partem. Cum relicuas posceret: "Illi" inquit "reddent quorum sunt laudis duae.
Verum, ut ne irate te dimissum sentiam, ad cenam mihi promitte; cognatos volo hodie invitare, quorum es in numero mihi."
Fraudatus quamvis et dolens iniuria, ne male dimissus gratiam corrumperet, promisit. Rediit hora dicta, recubuit.
Splendebat hilare poculis convivium, magno apparatu laeta resonabat domus, repente duo cum iuvenes, sparsi pulvere, sudore multo diffluentes, corpore humanam supra formam, cuidam servolo mandant ut ad se provocet Simonidem; illius interesse ne faciat moram.
Homo perturbatus excitat Simonidem.
Unum promorat vix pedem triclinio, ruina camarae subito oppressit ceteros; nec ulli iuvenes sunt reperti ad ianuam.
Ut est vulgatus ordo narratae rei omnes scierunt numinum praesentiam vati dedisse vitam mercedis loco.