Vulpis et corvus

Quae se laudari gaudent verbis subdolis, serae dant poenas turpi paenitentia.
Cum de fenestra corvus raptum caseum comesse vellet, celsa residens arbore, vulpes invidit, deinde sic coepit loqui:
'O qui tuarum, corve, pinnarum est nitor! Quantum decoris corpore et vultu geris! Si vocem haberes, nulla prior ales foret'.

At ille, dum etiam vocem vult ostendere, lato ore emisit caseum; quem celeriter dolosa vulpes avidis rapuit dentibus.
Tum demum ingemuit corvi deceptus stupor.